Soms mis je het wel...

Morgen ben ik 12 weken zwanger en ik zou de klok nu al zo graag verder willen spoelen!!

Zodat ik mijn kleine babytje vast kan houden!!

Vandaag al mijn spullen verhuisd, en wat zou ik ze graag ik een huis hebben gezet!!

In plaats daar van staan ze nu in een andere loods, voor een aantal maanden kan ik ze daar kwijt.

Ik ben blij als ik een huis heb! En vooral als dat weg is hier uit Hellevoet.

Ik heb het helemaal niet naar mijn zin, als S. en ik nog vrienden waren geweest had ik hem om hulp gevraagd, dan was ik bij hem gaan wonen, net onder A'dam! Een nieuwe start en een nieuw leven.

Ik hoef nu eenmaal niet te verwachten dat een van mijn zussen hun huis openstelt of dat ook al heb ik nog geen huis, ik hier bij mijn broer en vader kan blijven.

Hoe heeft t leven zo raar kunnen lopen, ik ben mijn baan kwijt omdat ik hen twee hielp en nu kan ik verrekken. Mijn broer is slim genoeg om momenteel niets te zeggen want ik denk dat hij ook dondersgoed weet dat ik dan gigantisch ga uitvallen!

Alles heeft een reden zegt men.....dan zou ik dol graag willen weten wat de reden voor mij is!!

Ik heb altijd geprobeerd iedereen zo goed mogelijk te helpen, toen ik geld had waren er genoeg mensen om me heen, natuurlijk want die vingen wel omdat ik het vreselijk vond dat mensen kut zaten, en nu???

En soms mis je dan echt op deze momenten, momenten waarop je het echt niet meer ziet zitten, je soms liever blijft slapen en niet wakker word, een arm om je heen.

Iemand tegen wie je kan gaan aanliggen, die je zachtjes toe fluistert dat alles wel goed komt.

En geloof me ik zou liever de blogs willen schrijven die ik een half jaar geleden nog schreef, de leuke dingen, de mooie momenten, het fantastische leven wat ik toen had.
Alles liep goed, werk, huis, leuke vrienden (dacht ik).
Ik maakte echt alleen maar leuke dingen mee, ik ben nooit een pessimistisch meisje geweest, ik zag altijd door regen wel zonneschijn en ik schreef alleen maar over alle positieve dingen, maar nu? alles is anders.

Familie Bedankt!!!

Zo help je zelf je zwager en zusje, kosteloos een half jaar aan onderdak. Zonder enige tegen prestatie.

Je andere zusje, daar geef je bakken met geld voor uit voor een bruiloft.

En nu je zelf hulp nodig hebt, hulp die je eigenlijk had gehad van je vriendin, die nu niets meer met je te maken wil hebben omdat je achteraf toch koos voor je familie, kun je verekken.

Ik zou eigenlijk bij mijn vriendin in België gaan wonen, ik was er al een week naar toe gegaan maar toen werd ik boos gebeld door mijn zwager dat mijn zussen boos waren omdat ik, terwijl onze broer op de IC ligt, in België zat.

Ik ben toen weer naar huis gegaan en besloten daar te blijven, ondanks dat ik wist hier geen geld te kunnen verdienen, mijn rekeningen zich alleen maar zouden opstapelen en alles alleen maar erger zou worden.

Ik ben nu dagelijks thuis, kan ik de kroeg waar ik werkte niet meer terecht omdat ik alleen kan werken op tijden die voor hun niet indeelbaar zijn.

Kortom, ik wacht op een uitkering, een uitkering die als ik geluk heb 6 tot 8 weken duurt.

Maar de rekeningen lopen door, mijn spullen die in de opslag staan die zullen binnekort op straat staan en dan zit ik.

Dag meubels, dag inboedel, dag herinneringen.....dag alles.

Mijn oudste zus wilde me helpen, maar omdat dit weer op een ruzie uitloopt heb ik gevraagd of iedereen naar huis wil gaan. Ik weet niet hoe, maar ik los het zelf wel op.

Dan maar mijn spullen gratis weg geven. Dan maar de deurwaarders aan de deur. Dan maar nog dieper in de shit.

Maar een familie die alleen maar kan schelden, moeilijk doen.....nee sorry dat hoeft van mij niet meer.

Als ik er straks uit ben, en ik en mijn kindje een huis hebben dan hoef ik niemand meer te zien.

Ik wil niet steeds al dat gezeur.

Op dit moment huil ik dagelijks, ik ga elke avond naar bed met de gedachte....laat mij morgen maar niet meer wakker worden. Mijn kindje en ik samen.

Een moeder

Jaloers op vriendinnen met een echte moeder ben ik vaak geweest. Een moeder die thuis was wanneer zij uit school kwamen, die luisterde naar de verhalen die er te vertellen waren. Een moeder die er is voor haar kinderen.

Ik heb altijd gesnakt naar een echte moeder dochter relatie, een relatie die voor ons alleen maar bestond uit dromen.

Want onze moeder verdiend die benaming niet eens. En hoe vaak ik het ook opnieuw heb geprobeerd elke keer was ik het die gekwetst achter bleef.

Negen jaar was ik, zorgde al voor mijn zusjes en kon elke kroeg hier in hellevoet waar een gokkast stond, niet zo gek dat ik een bloedhekel aan gokken heb.

Negen jaar, en je bed uitgehaald worden omdat ze midden in de nacht op je bed rand zat en dreigde om weg te lopen. Huilend en smekend of ze dat niet wilde doen.

Ik had ook nog twee kleine zusjes, ik moest er niet aan denken hoeveel pijn het hun zou doen.

Ik dacht altijd dat ik hen had beschermd tegen alles wat ik wel wist.

Dat ik er, door hen te laten spelen en te verzorgen, voor had gezorgd dat ze niets mee kregen van de vreselijke angsten die ik had. Niet wetend dat mijn zusjes hoe klein ook dit alles wel degelijk door hadden. En zelfs nu breekt dat nog steeds mijn hart.

Want ik wilde ze zo graag beschermen tegen alle verdriet die ik had, de angst dat onze moeder weg zou gaan, de angst voor ruzies omdat ze weer eens alles vergokt had.

Inmiddels heb ik na vele gesprekken met een psychiater de diagnose verlatingsangst gekregen.

Door de angst die mijn hele kindertijd en jeugd heeft beheerst heb ik er dat aan over gehouden.

Ook spelen hun het daarop terug dat ik daarom na mijn relatie met R. ieder ander die te dichtbij komt en die serieus is met mij, weg duw. Dat ik daarom kies voor de 'foute' mannen.

Dat ik op deze manier steeds weer in dat patroon terug val.

Ik had nooit verwacht dat ik zo'n cliche geval zou zijn. Iemand die telkens opnieuwd de fout maakt en telkens opnieuw haar hart laat breken.

Ik heb het besluit genomen, na de zoveelste harde, gemene en dreigende smsjes van mijn moeder om geen contact meer met haar te hebben.

Ik wil haar niet in het leven van mijn kindje, een leven dat er zo anders uit zal gaan zien dan dat van mij is geweest.

Mijn kindje zal wel die echte moeder krijgen, zoals een moeder hoort te zijn.

Mijn kindje zal nooit die angsten en het verdriet kennen en ook zal mijn kindje weten dat het zo geliefd is.

Ik beloof dat ik het zo anders zal doen als mijn eigen moeder heeft gedaan!!

Vergeten!!

Wat ik nog vergeet (en hierna zal het echt alleen gaan over mijn belevenissen als een single mommy).

Een week geleden zat ik in de pub, waar ik zelf ook af en toe werk, ik was vrij maar had de dag ervoor een echo laten maken (de eerste) en mijn collega's wilde ze graag zien.

Vlakbij de vesting, zoals men dat daar noemt, kwam ik M. tegen.

Ik vertelde M. over de baby en hij was gelijk heel enthousiast. M. is een echte kindervriend en helaas zal hij zelf geen vader worden. Niet alleen is zijn partner ook een man maar F. houdt totaal niet van kinderen.

M. en ik zaten aan de ton bij de pub en hadden het over de baby, daarna kwamen we op de 'Liefde' uit.

M. vertelde mij dat hoewel hij heel veel van F. houdt en nooit bij hem weg zou gaan en een man is die zijn hart sneller laat slaan, die hem week maakt wanneer hij hem ziet.

F. weet dit van M. het is M. zijn exvriend en M. ziet die persoon dan ook maar 1x per jaar maar voor die dag aanbreekt is M. al zenuwachtig en nadat hij hem gezien heeft huilt hij uit bij zijn beste vriendin.

M. zegt ook dat hij geloofd dat er voor iedereen een persoon is die zo'n invloed heeft en dat maar weinig mensen samen zullen zijn met die 'ene' persoon.

Ik noemde die persoon voor andere altijd 'zwakke plek' en M. noemt het 'soulmate'

Als dat zo is, dat je die gevoelens echt maar bij 1 iemand zal hebben dan weet ik dat ik in hetzelfde schuitje zit als M. en dat wil ik niet.

Ik heb altijd geloofd in dat sprookje! De man op het witte paard, de man op wie je stapelverliefd zou worden, van wie je gelijk weet dat hij de vader van je kinderen wordt, dat je met hem oud gaat worden. Maar tegenwoordig begin ik er steeds minder in te geloven.

Helemaal als M. echt gelijk heeft, dan houdt het in dan ik genoegen moet nemen met minder (ook al ziet M. het niet zo en zou hij F. nooit verlaten voor die 'ene') en ik heb me altijd voor genomen nooit genoegen te nemen met minder.

Ik wil nog steeds dat sprookje en hoewel het moeilijk is nu ik een single mama zal worden moet ik toch wel een beetje de hoop houden dat hij, mijn ware, daar echt ergens rond loopt.

De gedachte dat ik de rest van mijn leven hartkloppingen krijg wanneer ik * zie of altijd iets zal voelen als ik alleen al zijn naam hoor daar wordt ik niet vrolijk van.

Of is het zoals blof zingt:

Liever kwijt zijn waar je echt van houdt dan iets houden wat je toch niet mist...

De tijd zal het leren.......het leven komt zoals het komt en alles heeft zijn reden!!

(blijven we optimistisch denken.......mijn baby is nu het allerbelangrijkste en vanaf nu ga ik me daar op concentreren!!)

10 weken zwanger, de vader en de man die als enige mijn hart echt wist te raken.

Ik ben nu 10 weken zwanger. Zelf weet ik het nu ongerveer 3 weken en nadat ik over de eerste schok heen was besloot ik al snel dat wat er ook zou gebeuren ik dit kindje niet kon weghalen.

Dat het financieel. realistisch en practisch gezien misschien stom is en dat vooral andere daar zo over denken dat kan ik me ook best voorstellen maar ik kan het gewoon niet, een abortus.

Van de vader hoef ik niet veel te verwachten, hij wil niet eens een gesprek aan gaan. Ik heb hem (ondanks dat mensen om me heen denken van wel) niet een kunnen inlichten.

Hoewel normaal gesproken als ik hem bel of sms dat we even moeten praten dit geen enkel probleem is vor hem, was zijn reactie deze ik 'ik vind van niet'

Ik denk dat hij het zelf al ergens wist, dat hij dondersgoed voelde wat er aan de hand was.

Inmiddels weten mijn familie en vrienden er van, de meeste reageren heel erg positief al is de vraag 'wie is de vader' ook veel naar voren gekomen.

Ik heb besloten om daar geen antwoord op te geven! Er zijn maar een aantal mensen die weten wie de vader is, mensen die hun mond ten alle tijden dicht zullen houden.

Maar ik vind dat zolang HIJ niet met mij een gesprek aan wil gaan, wetend dat hij vader wordt, wetend dat er straks een klein kind, misschien zelfs een evenbeeld van hem in dezelfde woonplaats als hem rondloopt, niet het recht heeft om zich vader te noemen.

Hij is pas een vader en verdiend dat om zo genoemd te worden wanneer hij zich er enigszins naar gedraagt.

Dat het moeilijk is kan ik best inkomen. Het is nogal wat: Zonder enige invloed vader worden terwijl je daar zelf nog niet klaar voor was, het zelf nog niet wilde en al helemaal niet met de persoon waarmee je het nu krijgt.

Want ook ik had een ander beeld voor me en in dat beeld kwam hij zeker niet voor, Ik heb maandenlang lol met hem gehad, begrijp me niet verkeerd maar ik had me ook voorgenomen om niet verliefd op hem te worden, om er geen gevoelens bij te laten komen, gekwetst was ik immers al door de man die nog steeds mijn hart heeft. Hij is echt een bloedmooie jongen (man, hij is ook al bijna 29), donker haar, donkere ogen, super mooi getraind maar niet te overdreven lichaam, gewoon strak en een wasbordje. Hij is ook de meeste gecompliceerde man ie ik ken.

De eerste dag dat we elkaar leerde kennen was hij degene die mij alles vertelde, over hem, zijn moeder en vooral dus over zijn jeugd. We keken samen films (meestal de eerste 5 min.) spraken veel over dingen die hij (volgens zijn zus) nog nooit met iemand anders had besproken maar ik wist dat ik me nooit zeker zou voelen bij hem en daarom besloot ik mijn hart af te sluiten voor hem.

Er was al iemand anders geweest, iemand die zonder dat ik het eerst door had en van wie ik dacht dat het hem nooit zou lukken mijn hart had verovert. Tussen hem en mij begon het anders, en hoewel ik dacht dat hij gewoon een vriend (met meer) was begon ik langzaam aan en heel onbewust meer te voelen voor hem. Iets wat nooit had moeten gebeuren, iets wat het meest verkeerde ooit in mijn leven is geweest. Want niet alleen brak ik mijn eigen hart maar raakte ik ook iemand kwijt van wie ik dacht dat hij mijn beste vriend was op dat moment.

De enige die ik echt vertrouwde in die tijd en de enige met wie ik dacht zoveel gemeen te hebben.

Pas nadat alles gebeurd was tussen ons, nadat onze vriendschap voorbij was hoorde ik zoveel over hem. Dingen die me deden verbazen, die mijn hart braken, mijn vertrouwen in alles en iedereen weg nam. Want had ik me dan echt zo vergist? Had hij mij echt zo goed kunnen bespelen? Was alles wat hij mij ooit verteld had en alles wat we gemeen hadden dan gelogen?

Als dat zo was dan zou hij zoals Rihanna zingt een award moeten krijgen voor de beste leugenaar ooit, hij zou van zijn werk acteren moeten maken.

Het gekke is dat ik maandenlang verbaasd ben geweest en hoe erg ik hem ook wilde haten, mij dit gewoon niet lukte.

Daarentegen haat hij mij wel, want ik ben 1x niet eerlijk tegen hem geweest terwijl hij als geen ander moest weten hoe het voor mij was om in die situatie te zitten, hoe erg het was en hoe vreselijk ik me voelde.

Dat ik elke avond ging slapen in die weken met de hoop niet meer wakker te worden zodat ik die ene keuze nooit hoefde te maken. Uiteindelijk heb ik de keuze niet gemaakt, werd het voor mij beslist. Maar ook daarna heb ik me zo vreselijk gevoeld. Het was alsof ik toch de schuldige was, mijn lichaam liet me in de steek en de laatste keer dat hij langskwam was een van de vreselijkste avonden ooit.

Ik hield me groot, ik wilde op dat moment zelfs verhuizen, spullen waren al ingepakt.

Ik heb die avond bijna geen woord gezegd, ik heb af en toe een lach op mijn gezicht getoverd om hem maar niet te laten merken hoe ik me echt voelde. Vernederd, gekwetst, bedrogen, verraden etc etc.

En ondanks dat allemaal: Ik kan hem niet haten, ik mis hem zelfs, onze vriendschap waarvan ik niet eens weet of die echt was. Een vraag (net als de vele andere die ik heb) waar ik nooit een antwoord op zal krijgen.

Kortom: Met mannen heb ik het wel gehad!! Het lichtpuntje op dit moment in mijn leven is de baby. En voor hem of haar ga ik alles doen. Dat ik daardoor haar of zijn vader kwijt ben, dat is zijn verlies!! En dat de lol en sex daardoor eerder is afgelopen daar geef ik niet om, het was toch wel gebeurd.....uiteindelijk!!!

Dit kindje is bij mij zo welkom!! Ik hou er nu al van en zal wat er ook gebeurd alles voor hem of haar over hebben en niemand maar dan ook niemand die ooit kan zorgen dat dat niet gebeurd!!